op reis

Begin maart 2007 schreven Boris en ik (zonder elkaars stukjes te lezen) het volgende over onze verwachtingen ten aanzien van deze reis.

Boris Wat deze reis voor mij betekent:
Zeilen heb ik vanaf kinds gedaan. Altijd waardeerde ik het vrije gevoel, de openheid die je in je hoofd voelt. De natuurlijke elementen, wind, wolken, golven en dan land of een haven. De zon die je altijd voelt, ook als deze er niet is. Voor mij was zeilen mooi maar iets waar je rust en tijd voor moest hebben, dat had ik niet of dat paste niet bij mijn levensfase waarin werk centraal stond. Nu is tijd er wel en de levensfase wijst in alle vormen dat dit het juiste moment is. Welverdiende rust na 18 jaar ondernemen. Met mijn lieve familie samen op een schuitje, soms gek van elkaar worden, maar vaker de liefde voor elkaar tot in je tenen voelen stromen. Voor mij zijn er zoveel onderdelen van de reis die ik leuk vind. Het begon met een schip laten bouwen en regelmatig naar Denemarken kijken hoe het gaat, aanpassingen, onderhandelingen en dan is de boot klaar. Dan is de boot niet klaar dan moeten wij de boot leren kennen. Eerst met zeilen, aan- en afmeren, storm en alle andere aspecten. Dan de boot op detail leren kennen, elk schroefje, boutje, elektrisch contact heb ik inmiddels bekeken en preventief behandeld. Dan alle spullen een plek geven, vakjes in laden, bedenken waar wat moet en waarom. Tegelijk boeken lezen, cursussen volgen en met andere gelijk gestemde overleggen. Steeds meer ideeën, spullen kopen, monteren, dingen weer anders doen. Cursus meteo, yachtmaster, radar. Stukje bij beetje wordt je meer schipper. Je leert de boot kennen en hoe te onderhouden. Je leert zaken van belang kennen en hoe ze te herkennen of preventief voor te zijn. Je leert steeds beter zeilen, trimmen, sturen en de boot voelen. Als alles straks klaar is en wij iedere dag kunnen genieten onderbouwt door al die details die doordacht zijn. Daar heb ik zin in. Dan op reis. Het idee om zoveel met elkaar te zijn en op avontuur. Drie kinderen die thuis pas echt gaan bloeien als wij op pad gaan. Verschillende culturen, mensen die op allerlei manieren hun dag doorbrengen, vissers, wereld zeilers, een dorpsbakker en de tijd om er echt te zijn. Een praatje maken, vragen stellen, andere werelden horen en de kinderen die al die werelden meekrijgen. Geschiedenis, natuur, cultuur, eten en drinken. Steeds weer anders, overal zijn echt zijn. Geen haast. Kinderen liefde geven en hen van alles leren, ook schoolse zaken. Zelf je kinderen lesgeven, maar dan op heel veel gebieden, maar met veel tijd en ook zelf veel leren en daar enthousiast van worden. Met mijn liefje zijn, samen met elkaar, eindeloos veel tijd om te praten te genieten, samen met de kinderen, het zeil leven ontdekken, ontberingen doorstaan. Leven in een kleine wereld in een grote wereld. Mijzelf ontdekken. Uren naar de sterren kijken, schrijven over mijn gedachten, wie ik ben geworden en waar ik verder naar toe wil. Groeien als zeiler in alle opzichten. Ook los komen van onze bekende wereld, onze eigen cultuur, vrienden en familie missen. Vrijkomen van de wereld en opnieuw kijken naar onze wereld. Voor de rest weet ik niet wat er zal komen en dat vind ik ook fijn.

Barbara Met RoXanne op reis? Wat dat voor mij betekent...
• Deze periode van mijn leven, waarin ik moeder ben van drie kleine kinderen staat voor een groot deel in het teken van ons gezin. Natuurlijk zijn er ook sociale contacten maar veel minder dan in de periode voordat ik moeder werd. Soms vind ik dit moeilijk. Vaak ook ben ik me bewust dat het een fase is. Als de kinderen straks groter zijn ontstaat er weer meer ruimte voor het sociale. Wordt mijn/onze leefwereld weer groter. Tijdens eerdere zeiltochten die we samen met de kinderen hebben gemaakt, heb ik gemerkt dat we op een hele mooie manier met elkaar waren. Weg van alle dagelijkse beslommeringen, weg van het moeten, met alle tijd om met elkaar te zijn. Vanuit dat gevoel is dit (nu ze alle drie nog zo klein zijn) een hele mooie tijd om te gaan. Ik ben dankbaar en gelukkig dat we de mogelijkheid hebben dit avontuur aan te gaan.
• Ik zie uit naar het genieten van de natuur en van buiten zijn. Dat schiet er in het leven aan land vaak bij in. In het schema van school, creche, slaapjes, eten en verplichtingen komen we er vaak niet aan toe om lekker buiten te zijn of om daar naartoe te gaan waar je lekker buiten kunt zijn. Ik verheug me er op dat ons leven heel veel buiten zal zijn. En dat we om buiten te zijn in een mooie omgeving alleen maar het kajuittrapje op hoeven te lopen.
• De natuur en haar kracht echt voelen. Zeker in de stad gaat dat snel aan me voorbij. Ik vind het mooi om tijdens de reis veel duidelijker in contact te staan met de natuur. Ik vind dit ook hele waardevolle ervaring voor de kinderen.
• We gaan op zoek naar lekker weer. Na weer een winter lang heel mooi uitzicht op de grijze luchten boven het IJ, zal het zo heerlijk zijn om eens een hele lange tijd te genieten van blauwe lucht en de warme zon. Ook altijd dat inpakken en aankleden van de kinderen... lekker een jaartje in ons blootje lopen... heerlijk!
• De sterren zien in de echte nacht, op zee, waar het echt donker is.
• Reizen ervaar ik altijd als inspirerend. De andere wereld opent mijn hoofd, verbreedt mijn perspectief.
• Vrijheid. De weidsheid van het water. De vrijheid om te gaan en staan waar we willen.
• Roxanne als ons thuis. Het "kleine" leven. Leven op een kleine ruimte. Bezig zijn met de elementaire zaken van het leven.
• Op weg naar iets nieuws. Ik heb nog geen duidelijk beeld hoe het leven er uit zal zien als de kinderen straks groter zijn. Niet over waar we zullen zijn. Niet over wat we zullen doen. Deze reis zal daar zeker een wending aan geven en daar ben ik heel nieuwsgierig naar.
• De hoogtes en laagtes van het leven beleven. Met een zeilboot de oceaan over met drie hele kleine kinderen. Het zal zeker niet altijd makkelijk zijn. Sterker nog ik denk dat er genoeg momenten zullen zijn dat ik mijzelf volslagen voor gek zal verklaren maar ik weet ook zeker dat er momenten zullen zijn waarbij ik mijzelf in de arm moet knijpen om te zien of ik niet droom. De grens opzoeken, waar je echt voelt dat je leeft.
• Tijd en ruimte vinden voor rust en reflectie. Natuurlijk zal er heel veel tijd gaan zitten in alles wat er dagelijks gedaan moet worden voor de kinderen en Roxanne maar er zal tijdens de reis ook ruimte zijn voor een gesprek met mijzelf over het leven, over de natuur, over de toekomst. Ik ben benieuwd welke wending dit neemt in het leven aan boord.
• Met Boris zijn die er helemaal is.
• Dat doen wat Boris en de kinderen het liefste doen: Op pad.
• Een uitdaging aangaan met mijzelf. Een grote zeilreis met kleine kinderen. Ik had nooit gedacht dat mijn leven ooit zo'n wending zou nemen. Van huis uit ben ik geen zeiler. Er zijn ook geen zeilers in mijn familie. Ik heb pas twee keer een zomer gezeild en dan al deze reis. Ik zal me zo goed als mogelijk voorbereiden en heb er heel veel zin in. Ik wil er alles aan doen om ervoor te zorgen dat het een succes wordt. Ik hoop ook te groeien als mens. Sterker te worden, met meer vertrouwen, met meer geduld, met meer kracht. Een levenservaring rijker.
• Boaz zelf lesgeven en de andere twee begeleiden. Ze het leven laten zien. Met alle aandacht en rust.

Conclusie: Deze reis wordt voor mij een ontdekkingsreis. Ik ben vooral heel benieuwd. Realistisch tegelijk. We gaan met drie kleine kinderen. Wij bedenken voor hen dat dit de juiste keuze is. De praktijk is echter de enige die ons kan bewijzen of dat ook echt zo is. Waar we precies heen gaan en hoe lang we zullen gaan is dan ook afhankelijk van hoe zij het zullen doen/vinden. We zijn in de gelukkige en bevoorrechte omstandigheid dat we een paar jaar weg kunnen maar wie weet komen we na een paar maanden weer terug of geheel het tegenovergestelde, varen we de wereld rond.